మా వూరు

రసూల్ మియా సవాసం

పాతింట్లో తలాకిలి కాడ మంచం మీద పండుకోనుండాడు మా కిష్ణాడ్డి తాత. అప్పటికే పదిరోజులాయ తాతకు జరమొచ్చి. పై ఎచ్చగ కాలిపోతాంది. అదీగాక మాంచి ఎండలకాలం. వాకిట్లో నుంచి వచ్చే వడగాలి ఒంట్లోని తడిని ఎగబీర్సి పోతాంది. తాత తలగడన దిండు సరిజేసి నుదిటి మీద...

తిమ్మప్ప పార

దాదాపు ఐదేండ్ల తర్వాత పొద్దుటూరికి పోతి. గాంధీ రోడ్డు కాపక్క ఈపక్క ఉండే పెద్ద షాపుల్ను చూసుకుంటా ‘టౌను శానా మారిపోయిందిబ్బా’ అనుకుంటి మనసులో. పెట్రోలు బంకుకాడికొచ్చాలకు యాన్నో తెలిసిన ముఖం నాకు అదాటు పడ్య. కానీ ఆడ ఎవ్రో తటిక్కెన మతికి రాల్య. ఆయన్న...

మొగదాల మాను

మా ఊరికి పరమట పక్క పూర్వం పెద్ద సెరువుండ్య. ఆ సెరువును  ఎప్పుడో బూడ్చేసి తలా ఇంత సేండ్లు చేసుకుంటిరి. అయినా గానీ సెర్లో ఆడాడ నారవలు బూడిపోకుండా  అట్లనే మిగిలిండ్య. తరాలు మారినా సెర్లో సేండ్లని, సెర్రుకట్టని, కట్టమీద పంపులు ఇట్లా దాంట్ల పేర్ల మాత్రం...

తొలిసూరి పడ్డ

             కట్టకడాకు, దాన్ని మడి కయ్యల కాడ మల్లగొడ్తి. ఇంటిదావ పట్టిచ్చి ‘తక్కె… ఇంటికి పా నీకీపొద్దు ఉంటాది.. బడితెపూజ సేచ్చాపాయే కంచర్ దానా!’ అనుకుంటి మనసులో . దానికి ఉసి తిరక్కుండా ఉషారుగా ఎగదోల్తా ఇంటి మలుపు తిప్పితి. పడ్డ పరిగెత్తా...

Your Header Sidebar area is currently empty. Hurry up and add some widgets.